بهترین کنسول های دستی تاریخ

کنسول دستی

حتما شما هم خاطره‌های زیادی از کنسول دستی دارید. قصد داریم در این مقاله درباره لذت این دستگاه‌های در حال مرگ، ماشین‌های گیمینگ قابل حمل صحبت کنیم و فهمیدم بهترین کار رتبه‌ بندی است. در ادامه شاهد لیستی از ۲۵ بازی برتر کنسول‌های دستی هستید. نوع دستگاهی که فکر نمی‌کنیم دیگر در این دنیا محبوبیت داشته باشند. امروزه گوشی‌های هوشمند جایگزین محبوب بازی‌های دستی شده‌ اند و طراحی بازی‌ها به گونه‌ای انجام شده که با گوشی‌های تلفن همراه انطباق داشته باشد.

ممکن است استدلال کنید که دستگاه‌های قابل حمل فقط به این خاطر هنوز وجود دارند که نینتندو در اکوسیستم سوئیچ به گونه‌ای ساخته شده که به یک دستگاه قابل حمل با لیستی از بیش از ۲۰۰۰ بازی تبدیل شده و نیازی نیست یک لیست از بازی‌های اختصاصی برای آن ایجاد کنید.

با این وجود، مدت‌ها است که مردم به سیستم قابل حمل نیاز دارند و گزینه‌های زیادی از Atari Lynx تا DS Lite پیش روی آن‌ها است. می‌پرسید چگونه آن‌ها را رتبه‌ بندی کردیم؟ معیار ما این است. همه‌ چیز را تجزیه و تحلیل نکردیم زیرا زمان زیادی نداشتیم. این‌ها فقط نظرات ما هستند.

کنسول دستی Atari Lynx محصول ۱۹۸۹

کنسول دستی

Atari Lynx یک ماه بعد از نسخه اصلی Game Boy در ایالات‌متحده عرضه شد و دید کاملاً متفاوتی از دستگاه‌های بازی قابل حمل را ارائه داد. درحالی‌ که نینتندو ارزان‌تر و کاهش باتری کمتری داشت، اما Atari با صفحه‌ نمایش با پس زمینه رنگی ظاهر شد که قیمت را دو برابر کرد و می‌تواند شش باتری AA را در مدت ۴ ساعت خالی کند. البته اگر باتری کافی داشته باشید، دوستانتان تحت تأثیر قرار می‌گیرند.

هم مدل‌ها از نظر اندازه بد بودند و هم طول عمر باتری خیلی بد بود و فراتر از همه این‌ها، لیست بازی‌ها هرگز عالی یا منحصر به‌ فرد نبود. البته هیچ برنامه خیلی خوبی هم نداشت. اگرچه یک حرکت عظیم در سال ۱۹۸۹ به شمار می‌رفت. اما باید پول زیادی را برای آن صرف می‌کردید.

کنسول TurboExpress محصول ۱۹۹۰

کنسول دستی

نسخه‌های قابل استفاده بسیاری از بازی‌های نینتندو خانگی در Game Boy وجود دارد، اما TurboExpress با بازی واقعی همان کارتریج‌های TurboGrafx-16 بهتر از همه عمل کرد. البته، مطمئناً این بازی در صفحه‌ نمایش‌هایی با رزولوشن پایین خیلی خوب نیست، اما در حد انتظار است.

TurboExpress با قیمت ۲۵۰ دلاری تقریباً سه برابر قیمت Game Boy را دارد و عمر باتری آن از Lynx بدتر است. اگرچه بازی‌های TurboGrafx عالی بسیاری در ایالات‌ متحده منتشر شده‌ اند، اما لیست آن بسیار کوتاه و کم بوده است.

کنسول Genesis Nomad محصول ۱۹۹۵

کنسول دستی

این بازی نیز مانند بازی TurboExpress است، اما بازی‌های Sega Genesis games در سال ۱۹۹۵ و در حالی عرضه شدند که عمر Genesis رو به پایان بود. Nomad به شما اجازه داد تقریباً کل لیست خانگی ۱۶ بیتی را در حال حرکت اجرا کنید.

به همان دلایلی که سایر بازی‌های قابل حمل پیشرفته دارای محدودیت‌هایی هستند: فناوری پیشرفته به معنای قیمت بالاتر، عوامل ظاهری بسیار زیاد و مصرف باتری بیشتر هستند. Nomad حتی باتری‌ها را در یک پوسته پلاستیکی جداگانه قرار می‌دهد که باید روی واحد اصلی بسته شده باشد. اگرچه با توجه به اینکه بیشتر بازی‌های این سیستم‌های قابل حمل اغلب در خانه انجام می‌شوند و اصولاً به یک خروجی برق متصل هستند.

کنسول Neo Geo Pocket Color محصول ۱۹۹۹

کنسول دستی

با توجه به اتفاقی که برای TurboExpress و Nomad رخ داد، ما خوشحالیم که SNK سعی نکرد کنسول خانگی Neo Geo را به یک شکل قابل حمل تبدیل کند که فقط یک تسمه کوچک داشته باشد و مجبور باشید آن را به یک جریان AA همیشگی متصل کنید. در عوض، چیزی ساخت که بیشتر شبیه Game Boy Color با مقیاس بالا و جوی استیکی کوچک و زیبا به جای D-pad بود. لیست آن کوچک اما با کیفیت بود و بازی‌های جنگی SNK زیادی در آن قرار داشتند.

اگر بازی‌های جنگی SNK به صورت مینیاتوری را دوست نداشته باشید، چیز دیگری در Neo Geo Pocket Color برای شما وجود ندارد. SNK اساسا پس از دو سال پشتیبانی، این سیستم را قطع کرد. وجود هرگونه دستگاه قابل حملی بدون نام نینتندو روی آن دشوار شده است.

کنسول Game Gear محصول ۱۹۹۱

کنسول دستی

اولین دستگاه دستی Sega مشکلات عمر باتری مشابه دیگر دستگاه‌های قابل حمل رنگی اوایل دهه ۱۹۹۰ را داشت، اما Sega با پورت‌ها و انحصارهایش، تلاش زیادی در پر کردن لیست Game Gear کرد. حتی یک مبدل رسمی هم منتشر شد که به شما اجازه می‌داد بازی‌های Master System را روی آن اجرا کنید.

اندازه بزرگ و طول عمر باتری، همچنین کمبود نسبی محتوای واقعی دلیل این امر است. این لیست تقریباً از پورت‌ها و نسخه‌های کم حجم فرانچایزهای Sega ساخته شده بود و بازی‌های خیلی خوبی برای آن وجود نداشت.

کنسول Nintendo 2DS محصول ۲۰۱۳

کنسول دستی

با توجه به میزان تورم، این یکی از ارزان‌ترین دستگاه‌های قابل حمل نینتندو است که تاکنون ساخته شده است، نقطه ورود پایینی به سمت اکوسیستم Nintendo 3DS که برای خانوارهای دارای چند فرزند برای خرید عمده عالی است. اگرچه ممکن است زشت باشد، اما برای راه‌ اندازی لیست بزرگی از بازی‌های ۳DS – و حتی اگر فقط دو بعدی باشد – و تمام بازی‌های DS عالی است.

این دستگاه، ارزان‌ترین دستگاه برای ورود به محیط ۳DS است، اما درصد رضایت بسیار کمی هم دارد. شکل غیر تاشو آن یک گام نسبت به طراحی بقیه دستگاه‌های ۳DS پایین‌تر است. گزینه‌های بیشتری برای ورود به دنیای ۳DS وجود دارد.

کنسول PlayStation Vita محصول ۲۰۱۳

کنسول دستی

این دستگاه ممکن است اولین دستگاه در بازار باشد، اما جذابیت Vita را به‌ هیچ‌ وجه نمی‌توان نادیده گرفت. گرافیک‌های سطح بالا در صفحه‌ نمایش OLED، جوی استیک دوقلو، نور، فرم سبک، Vita به طور کلی بسیار خوب است. همچنین تمام بازی‌های پلی‌ استیشن ۱ که به صورت دیجیتالی در پلی‌ استیشن ۳ خریده‌ اید را می‌توانید در این دستگاه بازی کنید.

اولاً دو نقص بزرگ در طراحی وجود دارد. تصمیم سخت سونی برای استفاده از کارت‌های حافظه اختصاصی گران‌ قیمت، به علاوه بی‌فایده بودن پنل صفحه لمسی پشتی، که بیشتر باعث می‌شود مردم اشتباهی دستشان به آن بخورد. اما چیزی که بیشتر باعث قرارگیری Vita در این رتبه شد این است که در طول دو سال، سونی Vita را کنار گذاشته و از توسعه بازی‌های سه‌گانه برای آن منصرف شده است. البته که این دستگاه همچنان تا سال ۲۰۱۷ بهشتی برای JRPGها و بازی‌های مستقل بود، تا زمانی که سوئیچ رسماً آن را از بین برد، اما این به لطف ناشران و سازندگان خارجی بود و نه سونی.

کنسول Game Boy محصول ۱۹۸۹

کنسول دستی

Game Boy اولین سیستم بازی قابل حمل نبوده است، اما بازی‌های قابل حمل را از حوزه “کنجکاوی” به بخش حیاتی فرهنگ گیمینگ” تبدیل کرد. نمونه عالی از باور طراح Gunpei Yokoi از “تفکر جانبی با فناوری پژمرده”، Game Boy قدرتمندترین سیستم در این صنعت نبود، اما ارزان بود و با چهار باتری AA کار می‌کرد. بخش بزرگی از بازی‌های Tetris، به قدری موفقیت‌آمیز بود که دیگر نیازی نبود نینتندو نگران افزودن گرافیک‌های رنگی تا یک دهه پس از عرضه باشد.( تولید محتوا چیست)

امروزه راه‌های بسیار دیگری برای بازی Game Boy به جای استفاده از مدل قدیمی وجود دارد. اندازه بزرگ و رنگ سبز صفحه‌ نمایش آن شاید در ناخودآگاه نوستالژیک ما نقش بسته باشد، اما می‌توان آن را به‌ روز کرد.

کنسول Game Boy Pocket محصول ۱۹۹۶

کنسول دستی

پادشاه دستگاه‌های تک‌ رنگ قابل حمل، Game Boy Pocket است که اندازه کوچک‌تر و صفحه‌ نمایش سفید و سیاه واضح‌تری دارد و البته عمر باتریان با تنها دو باتری AAA بسیار زیاد است.

اگر Game Boy Pocket دارای نور پس زمینه بود، امروز بسیار جذاب‌تر به نظر می‌رسید (چیزی که توسط مدل ژاپنی Game Boy Light اصلاح شد). اگر از مدل‌های رنگی متنفر باشید، این دستگاه بهترین دستگاه قابل حمل است، اما احتمالاً این طور نیست.

کنسول Game Boy Advance محصول ۲۰۰۱

کنسول دستی

در طول دوره‌ای که توسعه و ساخت کنسول‌های بازی به سمت ۳ بعدی بودن می‌رود، Game Boy Advance گیمینگ ۲ بعدی را زنده نگه داشت. این دستگاه دستی کوچک لیست بسیار عظیمی از بازی‌های عالی از نینتندو و بازی‌های سوم شخص داشت، خواه این پورت‌های Super NES دقت ۹۹ درصدی داشته باشند یا کاملاً اصلی باشند.

عدم تمایل نینتندو به گنجاندن نور کم پس زمینه در سیستم‌های قابل حملش با Game Boy Advance اصلی به شکست خورد و اساساً اگر بخواهید چیزی را ببینید، باید در نور مستقیم بازی کنید. همچنین بر باتری‌های AA متکی بود، که در سال ۲۰۰۱ کمی قدیمی شده بودند.

کنسول Nintendo Dsi محصول ۲۰۰۹

کنسول دستی

نسخه سوم نرم‌ افزار بسیار محبوب DS نینتندو، تلاشی بود تا آن را به دستگاه مدرنی تبدیل کند. تغییر بزرگ فروشگاه DSiWare بود، که بازی‌های قابل دانلودی را وارد این پلتفرم می‌کرد. همچنین می‌توانست عکس گرفته و از کارت حافظه SD موسیقی پخش کند. همچنین می‌توانستید عکس‌هایتان را در فیس‌بوک بارگذاری کنید.

ما iPhones و iPods و Zunes و این چنین مواردی را داشتیم و نیازی به ارائه عملکردها توسط یک دستگاه دستی نینتندو نداشتیم. همچنین، نینتندو چیز بسیار مفیدی را حذف کرد – اسلات بازی Game Boy Advance – تا ویژگی‌های کم‌ کاربردی را ارائه دهد.

کنسول Game Boy Color محصول ۱۹۹۸

کنسول دستی

اولین دستگاه قابل حمل رنگی نینتندو خیلی دیر کرد (حدود ۹ سال پس از Game Boy اصلی عرضه شد)، اما وقتی رسید، فلسفه طراحی را به سمت جلو سوق داد: کوچک، ارزان و کم‌ مصرف بودن باتری. این دستگاه نه‌ تنها بازی‌های مختص خود را اجرا می‌کرد، بلکه با لیستی از بازی‌های سیاه‌ و سفید Game Boy با پالت رنگی سفارشی تقویت یافته بود و همین باعث می‌شد جلوه بهتری داشته باشند.

نبود نور پس زمینه و این واقعیت که به نظر می‌رسد سیستم توقفی برای نینتندو بود، درحالی‌ که روی جانشین واقعی‌اش Game Boy Advance کار می‌کرد. بازسازی‌ها و پورتی مختلفی داشت و طول عمر Color خیلی کم بود تا بتواند ترکیب منحصر به‌ فردی را ایجاد کند.

کنسول Nintendo 3DS محصول ۲۰۱۱

کنسول دستی

اگرچه شروع سختی داشت، اما دستگاه دستی سه‌ بعدی بدون عینک نینتندو بسیار موفق بود و این موفقیت به دلیل وجود لیست انحصاری بود. مدل اصلی و خیلی گران‌ قیمت جذابیت زیادی داشت که نسخه‌های بعدی نداشتند، با وجود ظاهر براق، چشم‌نوازی که به گونه‌ای نگاه را به خود جذب می‌کرد که گویی یک جواهر صیقلی نورانی است و کسی می‌تواند آن تلسکوپ عالی قلمی را فراموش کند؟

بازگشت از صفحه‌ نمایش بزرگ DSi XL به صفحه‌ نمایش‌های نسبتاً کوچک ۳DS به نظر برداشتن گامی به عقب بود. زاویه دید سه‌ بعدی بدون عینک تقریباً به اندازه نسخه‌های بعدی خوب نبود.

کنسول Nintendo DS محصول ۲۰۰۴

کنسول دستی

زمانی که هیروشی یاماوچی، رئیس وقت نینتندو به مهندسان گفت که دستگاه دستی با دو صفحه‌ نمایش طراحی کنند، آن‌ها این مورد عجیب را اجرا کرده و آن را به خوبی نمایش دادند. حساسیت لمسی را اضافه کرده و روش بازی‌های قابل حمل را برای همیشه تغییر دادند.

نینتندو دستگاه دستی بسیار زیبایی تولید کرد و DS اصلی اصلاً اینطور نیست. امروزه راه‌های زیادی برای انجام بازی‌های DS وجود دارد، اما نمی‌توانیم دلیلی پیدا کنیم و به مردم توصیه کنیم برای انجام بازی‌های DS از آن مدل استفاده کنند. خوشبختانه، نینتندو خیلی زود آن را جایگزین کرد.

کنسول PSP محصول ۲۰۰۵

کنسول دستی

Nintendo DS دقیقاً همانطور که همه پیش‌ بینی می‌کردند نبود، اما اولین دستگاه قابل حمل سونی به‌ خودی‌ خود بسیار خوب عمل کرد و لیست نسبتاً عظیمی از نرم‌ افزارهای خوب و عالی را در خود جای داد. سونی از نظر سخت‌ افزاری به درستی پد اسلاید آنالوگ را در دستگاه جای داد، کاری که نینتندو تا دستگاه ۳DS انجام نداده بود.

باید برای تلاشی که سونی برای معرفی قالب کاملاً جدید با UMD به جهانیان، به آن اعتبار و شهرت داد، اما مشخص شد که زمان بارگیری طولانی و گیمینگ قابل حمل در کنار هم حرکت کرده و به شهرت رسیدند. نمی‌توانید از دور فقط به PSP نگاه کرده و یا چند دقیقه بازی کنید. این فقط یک زمان انتظار تمام نشدنی و بی‌ پایان است. همچنین اگر باتری را چند روز بدون وصل کردن به برق کنار بگذارید، فوراً تخلیه می‌شود. (همچنین، آن باتری‌ها اکنون دیگر از بین رفته‌ اند.) PSP بازی‌های عالی دارد، اما تجربه سونی در اوایل دهه ۲۰۰۰ افتضاح بوده و هرگز بهتر نشد.

کنسول Game Boy Micro محصول ۲۰۰۵

کنسول دستی

Micro که پس از نسخه اصلی DS منتشر شد، آخرین ترکیب غافلگیر ­کننده بازی‌های Game Boy Advance است. این دستگاه فاکتور فرم و شکل دستگاه را به چیزی که کاهش می‌دهد که اساساً می‌توانید آن را روی یک جا کلیدی قرار دهید و اگرچه بازی با آن بسیار راحت است، در عین حال بسیار جذاب به نظر می‌رسد. حتی دارای صفحه‌های جلویی قابل تعویض هم است.

این دستگاه به اندازه‌ای که گفته می‌شود راحت نیست، به خصوص برای مدت‌های طولانی بازی. Game Boy Micro بیشتر از یک دستگاه واقعی برای بازی قابل حمل، یک چیز جدید بود. اما چیزی کاملاً جذاب هم بود.

کنسول Nintendo DSi XL محصول ۲۰۱۰

کنسول دستی

بار دیگر، نینتندو جایی که همه به یک سو حرکت می‌کردند، تغییری ایجاد کرد. درحالی‌ که همه سعی می‌کردند سخت‌ افزار خود را کوچک و کوچک‌تر کنند، نینتندو DSi را به کار گرفته و آن را بزرگ‌تر کرد. بازی‌ها در صفحه‌های بزرگ‌تر بهتر به نظر می‌رسند و حتی با قلم استایلوس بزرگی همراه بودند که این راحتی را بیشتر می‌کرد. همچنین رنگ آن برای بزرگسالان هم مناسب بود.

DSi XL تقریباً توسط دستگاه‌های دستی بعدی XL مورد استفاده قرار گرفت. البته این دستگاه کاری که آن‌ها نتوانند را انجام نمی‌دهد. اما اگر فقط به دنبال چیزی هستید که با آن بتوانید بازی‌های DS را انجام دهید، این دستگاه بهترین انتخاب برای شما است.

کنسول Nintendo 3DS XL محصول ۲۰۱۲

کنسول دستی

پس از اینکه همه سعی کردند دستگاه‌ها از DSi XL تا ۳DS را کوچک کنند، نینتندو فقط دنبال “شوخی” بود و سپس نسخه بزرگ‌تری از دستگاه خود را منتشر کرد و اجازه داد ما نفس راحتی بکشیم.

Nintendo 3DS XL جدید همه‌ چیز است، این ماشین علاوه بر داشتن این ویژگی کمی بزرگ‌تر هم بود. به علاوه، این بار قلم استایلوس اضافی همراه آن نبود.

کنسول Game Boy Advance SP (AGS-001) محصول ۲۰۰۳

کنسول دستی

اولین نسخه Game Boy Advance بیشتر شبیه یک اسباب‌ بازی بود، اما SP مانند چیزی از آینده بود. طراحی تاشوی منحصر به‌ فرد از صفحه‌ نمایش محافظت کرده و باعث می‌شد دستگاه راحت‌تر و قابل حمل‌تر شود. استفاده از چراغ جلو باعث می‌شد نیازی نباشد دستگاه زیر نور قرار گیرد و بازی‌های Game Boy اصلی هرگز تا این حد خوب نبودند.

این واقعیت که جک هدفون اختصاصی وجود ندارد، احتمالاً آزاردهنده‌ترین مشکل در SP بود. شما باید از دانگلی استفاده کنید که به ورودی برق متصل می‌شد. یعنی نمی‌توانید همزمان هم دستگاه را شارژ کنید و هم از هدفون استفاده کنید. این موضوع به‌ هیچ‌وجه حل شدنی نیست. به علاوه، چراغ جلو همان نور پس زمینه نیست و بیشتر برای پاک‌ سازی گرافیک‌ها بود تا بهبود آن‌ها.

کنسول Nintendo Switch Lite محصول ۲۰۱۹

کنسول دستی

درحالی‌ که سوئیچ اصلی را می‌توان در حال حرکت استفاده کرد، اما جایگزین مناسبی برای ۳DS نیست. زیرا نسبتاً بزرگ‌تر است و برای قابلیت حمل حداکثری طراحی نشده است. Switch Lite تمام این مشکلات را حل کرده است. واحدی کوچک‌تر و سبک‌تر که همه بازی‌های سوئیچ به جز Labo را اجرا می‌کند.

به عنوان اولین تلاش برای یک دستگاه قابل حمل در خانواده سوئیچ، Switch Lite کار را تمام کرد. اما این رویکرد با نبود عناصر شگفت‌انگیزی که مجدداً طراحی شده باشند، نسبتاً ماهرانه به نظر می‌رسد. مثلاً Game Boy Advance SP یا DS Lite اینگونه نیستند. این دستگاه عامل مطلوبیت شدید طراحی‌های عالی نینتندو را ندارد. همچنین، از آنجا که سوئیچ هنوز در روزهای اولیه عمر خود است، نمی‌توان رتبه بالاتری به آن داد تا زمانی که لیست و اجزای آن را ببینیم.

کنسول New Nintendo 2DS XL محصول ۲۰۱۷

کنسول دستی

آخرین نسخه از خانواده نینتندو ۳DS در واقع بهترین آن‌ها است. البته اگر به گرافیک‌های سه‌ بعدی اهمیتی ندهید. این دستگاه سبک‌تر از New 3DS XL است، اما باز هم موارد افزوده جدیدی مانند جوی استیک‌های انگشتی، سازگاری با بازی‌هایی چون Xenoblade Chronicles و قابلیت دانلود بازی‌های SNES را دارد.

ما به گرافیک‌های سه‌ بعدی اهمیت می‌دهیم، حتی اگر نینتندو این کار را در نیمه‌ راه عمر ۳DS متوقف کند. همچنین، اگرچه طراحی این دستگاه بسیار مدرن‌تر از ۳DS XL است، اما یک بدترین و کوچک‌ترین قلم مدل‌های DS یا ۳DS را دارد.

کنسول (Tie) New Nintendo 3DS/New Nintendo 3DS XL محصول ۲۰۱۵

کنسول دستی

نینتندو New Nintendo 3DS و نسخه XL آن را در یک روز منتشر کرد و انتخاب یکی از آن‌ها به عنوان برنده کار دشواری است. New 3DS کوچک‌تر است اما صفحه‌ نمایش‌های آن نسبتاً بزرگ هستند. این دستگاه همچنین صفحه‌های جلویی قابل تعویض عالی دارد. در عین حال، XL همان XL است. هر دو آن‌ها دارای “سه‌ بعدی کاملاً پایدار” هستند که از دوربین‌های مادون‌ قرمز برای ردیابی چشم استفاده کرده و جلوه سه‌ بعدی را با زاویه بسیار گسترده‌تری ارائه می‌دهند.

کنسول Game Boy Advance SP AGS-101 محصول ۲۰۰۵

کنسول دستی

ما در این لیست به‌ روزرسانی‌های تدریجی زیادی پیدا نکردیم و بیشتر به این دلیل که اساساً تجربه دستگاه تغییری نمی‌کند. مدل نهایی Game Boy Advance SP یک استثنا بزرگ و عظیم است. نینتندو صفحه‌ نمایش جلویی را با صفحه‌ نمایشی پرنورتر، زیباتر و دارای پس زمینه رنگی عوض کرد و این دستگاه قابلیت سازگاری رو به عقب را با بازی‌های فوق‌العاده Game Boys دریافت کرد. وقتی بخواهیم بازی Game Boys را انجام دهیم، این همان چیزی که است که دوست داریم با آن بازی کنیم.

کنسول DS Lite محصول ۲۰۰۶

کنسول دستی

تقریباً غیرممکن است باور کنیم که همان طراحانی که Nintendo DS اصلی عجیب و زشت را طراحی کردند، این دستگاه را نیز طراحی کرده باشند. نینتندو قطعاً از اپل برای DS Lite خود کپی‌ برداری کرده است، این دستگاه دقیقاً مانند iPod و MacBook سال است، اما نتیجه بسیار چشمگیر بود تا حدی که هرکس دوست دارد یکی از آن را داشته باشد. فراموش نکنیم که عرضه آن‌ها در آن سال‌ها در سراسر جهان محدود بود و صفحه‌ نمایش در مقایسه با نسخه اصلی عالی بود.

گفتیم که اگر امروز بخواهیم بازی‌های DS را انجام دهیم، به دنبال DSi XL می‌گردیم. اما بازهم DS Lite بهترین است و همچنان بازی‌های Game Boy Advance را بهتر و با صفحه‌ نمایش کوچک‌تر به صورتی زیبا اجرا می‌کند. با توجه به تمام معیارهای ساخته شده برای این لیست، فکر می‌کنیم DS Lite برنده و پیروز لیست بهترین کنسول دستی است.

 

منبع: TheBests.Kotaku

سیما حسینی
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار × پنج =